Wanneer de ouders van P.F. Thomése allebei zijn gestorven, staan de restanten van hun levens in een paar dozen op de gang. De schrijver beseft dat zijn vader en moeder een soort vreemden voor hem zijn geweest die de hele tijd een toneelstukje voor hem opvoerden. Snuffelend tussen de nagelaten papieren wordt hij overweldigd door het verlangen hen echt te leren kennen. Ooit vertelde de vader op de rand van het jongensbed in het schemerdonker eindeloze verhalen. Toch repte hij met geen woord over zijn schokkende ervaringen in de Tweede Wereldoorlog. Zijn moeder vertelde zelfs helemaal nooit iets, maar zij verzweeg misschien wel de prachtigste verhalen die in "Vaderliefde" te vinden zijn. Speurend langs de randen van de vergetelheid doet de schrijver tal van wonderlijke ontdekkingen. Zo ontstaat een literaire stamboom van tragische, ontroerende en absurde geschiedenissen. Tezamen vormen de "gemiste levens" van deze onbekende voorouders een petite histoire van de negentiende en twintigste eeuw. Meer nog echter is "Vaderliefde" de "faalgeschiedenis" tussen een vader en een zoon. Maar bovenal leest deze "familieroman" als de betoverende mythologie van een jeugd.